تبلیغات
دنیای شگفت2 - مطالب بهمن 1388
دنیای شگفت2
«دانش برترین داده های یزدان پاک است »

لینکدونی

آرشیو

لینکستان

صفحات جانبی

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

کاهش اتلاف نور در موجبرها با استفاده از لیز

اتلاف نور در یک مسیر نوری مجتمع به دلیل ناصافی لبه‌ها اغلب 20 برابر بیشتر از این مقدار در یک فیبر نوری معمولی است. با کوچک‌تر شدن عرض موجبرهای روی تراشه، این مشکل بدتر می‌شود، زیرا بیشترین مقدار نور در لبه‌های ساختار است و این مشکل می‌تواند مانع بزرگی در برابر ساخت مدارات اُپتیکی بسیار کوچک باشد.

تلاش بسیار زیادی برای کاهش زبری دیواره‌های جانبی صورت گرفته است تا عملکرد قطعات اُپتیکی بهبود یابد. روش‌های مورد استفاده در این راه حکاکی مرطوب آنیزوترپی، اکسیداسیون حرارتی و یا مخلوطی از هر دو بوده است. با این حال این روش‌ها یا محدود به سطوح بلوری خاصی در مواد نیمه‌رسانا بوده و یا اینکه نیاز به شرایط فراوری بسیار شدیدی همچون دمای بالا یا فرایندهای پیچیده دارند که این شرایط سخت می‌تواند موجب تجزیه ماده بستر و یا سایر ابزارهای موجود روی تراشه شود.


قبل و بعد از انجام فرایند

محققان دانشگاه پرینستون برای حل این مشکل روشی برای صاف‌سازی زبری دیواره‌های جانبی موجبرها ارائه نموده‌اند که در آن، هیچگونه فشار یا آسیبی به ماده بستر یا اجزای موجود روی تراشه وارد نمی‌آید. به علاوه، این روش یک فرایند خودتکاملی بوده و اجرای آن ساده است.

خودتکاملی با استفاده از مایع‌سازی

فرایند خودتکاملی با استفاده از مایع‌سازی (SPEL) با استفاده از یک لیزر XeCl با طول موج 308 نانومتر و طول پالس 20 نانوثانیه انجام شد. نقطه لیزر حدود 3mm × 3mm بوده و کنترل انرژی پالس لیزری با تنظیم یک ضعیف‌کننده متغیر امکان‌پذیر بود تا به صورت انتخابی لایه سطحی موجبر را ذوب کند. موادی همچون سیلیکون در حالت مذاب ویسکوزیته بسیار پایینی دارند (کمتر از آب) و خودشان می‌توانند جریان پیدا کرده و زبری لبه‌ها را تحت فشار سطحی صاف کنند.

محققان دانشگاه پرینستون توانستند با استفاده از این روش زبری متوسط دیواره‌های جانبی یک موجبر سیلیکونی را از 13 تا 3 نانومتر کاهش دهند (1σ). بنابر محاسباتی که این دانشمندان انجام داده‌اند، این کاهش زبری موجب کاهش اتلاف نور از 53dB/cm تا 3dB/cm می‌شود.

آزمایش‌ها نشان می‌دهند که این راهکار می‌تواند نواقص ساختاری را در عرض 200 نانوثانیه تصحیح کند. این مدت زمان کوتاه به همراه انتخابگری ماده که در روش SPEL وجود دارد، این امکان را به تولیدکنندگان می‌دهد که بدون آسیب رساندن به قطعات و مواد کناری، قطعات معیوب را روی تراشه تعمیر کنند.

استفاده از نانولوله‌ها به‌عنوان کود شیمیایی

طبق گفته محققان در دانشگاه آرکانزاس، نانولوله‌های کربنی می‌توانند به‌عنوان یک کود شیمیایی به رشد گیاهان کمک زیادی کنند. آنها می‌گویند: با اضافه کردن فقط نانولوله‌های کربنی شما می‌توانید گیاهانی داشته باشید که سریع‌تر و بزرگ‌تر از هم‌نوع‌های خودشان رشد می‌کنند.

نانولوله‌های کربنی در علوم فیزیک، شیمی و الکترونیک کاربردهای فراوانی دارند. اکنون ماریا خوداکوسکایا، یک زیست‌‌شناس گیاهی، و آلکساندر بیریس، یک متخصص فناوری‌نانو، برای تقویت رویش گیاه گوجه‌فرنگی از نانولوله‌های کربنی استفاده کردند. مقداری بذر گوجه‌فرنگی در یک محیط رشد حاوی نانولوله‌های کربنی و مقدار دیگری در همان محیط رشد بدون نانولوله‌های کربنی، کاشته شدند. در محیط حاوی نانولوله، بعد از سه روز بیش از 30% بذرها رشد کردند، در حالی که در محیط رشد بدون نانولوله، هیچ بذری حتی جوانه نزده بود.

 
بعد از 12 روز فقط 32% بذرهای گوجه‌فرنگی بدون نانولوله، جوانه زدند. بعد از چهار هفته، این محققان مشاهده کردند که بوته‌‌های گوجه‌فرنگی که با نانولوله‌های کربنی تقویت‌شده بودند، در مقایسه با بوته‌‌های تقویت‌نشده دو برابر جرم زیستی و ارتفاع دارند. تئوری مسئله بدین صورت است که نانولوله‌های کربنی درون پوسته‌ی بذرهای گوجه‌فرنگی نفوذ کرده و اجازه می‌دهند که آب سریع‌تر درون بذرها نفوذ کند، و درنتیجه رشد بذرها را تقویت می‌کنند.

سیستم‌های ریشه بطور جالبی در همه این بوته‌‌ها یکسان بودند، بنابراین نانولوله‌ها هیچ تغییری در روش انتشار ریشه‌ها نداده بودند. اما نکته دیگر این است که نانولوله‌های کربنی استفاده شده به‌عنوان کود شیمیایی برای گیاهان غذایی، ممکن است سمی و مضر باشند.

تولید حسگرهای اکسیژن با استفاده از نانولوله‌های کربن

محققان آمریکایی با استفاده از نانولوله‌های کربنی ابزارهای حسگری کوچکی برای اکسیژن ساخته‌اند. بنابر گفته آنها این ابزارها قابلیت استفاده از فناوری نانو در تولید حسگرهای گازی کم‌مصرف و قابل پوشیدن را نشان می‌دهند. کسانی که در محیط‌های بسته کار می‌کنند و پایش غلظت اکسیژن برای حفظ زندگی آنها حیاتی است، می‌توانند از این حسگرها بهره‌مند شوند.

محققان دانشگاه پیتزبورگ و آزمایشگاه ملی فناوری‌های انرژی از طریق آرایش نانولوله‌ها با کمپلکس‌های حاوی یوروپیوم (درخت‌سان‌های حاوی کاتیون‌های Eu3+)، شبکه‌ای از نانولوله‌های کربنی با قابلیت حسگری اکسیژن را تولید نموده‌اند. هر یک از این ابزارهای حسگری، کوچک‌تر از 7 سانتی‌متر مربع بوده و می‌توانند غلظت اکسیژن را در محدوده 5 تا 27 درصد اندازه بگیرند.

دکتر الکساندر استار که روی این پروژه کار کرده است، می گوید: «با وجودی که نانولوله‌های کربنی نسبت به بسیاری از گازها حساس نیستند، اگر آنها را با اجزای دیگر آرایش کرده و یا عامل‌دار کنید، نسبت به گازها حساس می‌شوند. این کار تنها یک مثال است؛ زمانی که جزء اضافه شده، ماده حساس به اکسیژن است، حسگر اکسیژن به دست می‌آورید».

زمانی که یوروپیوم در یک محلول در معرض اکسیژن قرار می‌گیرد، فلورسانس آن تغییر کرده و شما می‌توانید این تغییر را با طیف‌سنجی نوری اندازه بگیرید. این پژوهشگران دریافتند که اگر یوروپیوم جامد را نیز به مدت طولانی در معرض نور ماورای بنفش قرار دهید، نسبت به اکسیژن حساس می‌شود. ترکیب کردن فلزات نادر با نانولوله‌ها امکان ایجاد ابزاری را فراهم نموده است که نه تنها فلورسانس را اندازه می‌گیرد، بلکه تغییرات رسانایی نانولوله‌های کربنی را که در اثر تماس لایه بالایی با اکسیژن ایجاد می‌شود، تشخیص می‌دهد. استار می‌گوید این راهکار دوگانه موجب کارایی بالاتر این ابزارها شده و احتمال خطا در حسگری اکسیژن را کاهش می‌دهد.


جون هونگ چن که به مطالعه حسگرهای گازی نانوساختار در دانشگاه Wisconsin-Milwaukee اشتغال دارد، می‌گوید این اکتشاف که می‌توان یوروپیوم حالت جامد را نیز به اکسیژن حساس کرد، به خودی خود مهم است. «این محققان نیز روش هوشمندانه‌ای برای تقویت این اثر یافته‌اند».

چون کارکرد این حسگر به نور وابسته است، مثل تمام ابزارهای مبتنی بر فلورسانس به یک منبع UV کوچک نیاز خواهد داشت. استار می‌گوید می‌توان این منبع را به صورت لامپ‌های LED کوچک یا فیبرهای نوری تأمین کرد.

چن با این امر موافق است که توانایی حسگری اکسیژن در دمای معمولی یک نکته کلیدی است، اما فکر می‌کند که مشکل هزینه وجود خواهد داشت. اما به نظر استار ماده مورد استفاده در این حسگرها آنقدر پایین است که هزینه اصلاً مطرح نخواهد بود.


نانوماده‌ی فرومغناطیسی مبتنی بر گراف

یك گروه تحقیقاتی بین‌المللی یك نانوماده‌ی مغناطیسی جدید مبتنی بر گرافن طراحی كرده‌ است كه به‌عنوان یك نیمه‌رسانا عمل می‌كند و می‌تواند به دانشمندان مواد كمك كند كه نسل جدیدی از افزاره‌های الكتریكی مانند میكروتراشه‌ها تولید كنند.

این محققان از شبیه‌سازی‌های كامپیوتری برای طراحی ماده‌ی جدید خود استفاده كردند و این ماده را كه از گرافن مشتق شده است، گرافون نامیدند. گرافن 200 برابر مستحكم‌تر از فولاد است، تحرك الكترونی آن بسیار بالاست و خواص نوری بی‌نظیری دارد. بعضی از متخصصان اعتقاد دارند كه گرافن بیش از نانولوله‌ها كاربرد خواهد داشت و ساخت مغناطیس گرافنی، به توان بالقوه‌اش برای كاربردهای جدید در اسپینترونیك خواهد افزود. اسپینترونیك فرآیندی است كه از اسپین الكترونی برای تولید افزاره‌های جدید برای حافظه و پردازش اطلاعات، استفاده می‌كند.


یك صفحه‌ی گرافون فرومغناطیسی.

اگرچه خواص گرافن می‌تواند با ورود نقایص و اشباع آن با هیدروژن به شدت بهبود یابد، ولی دستكاری این ساختار برای مغناطیسی كردن آن بسیار مشكل است.

پرو جِنا، یكی از این محققان، می‌‌گوید: این نانوماده‌ی جدید كه ما آن را گرافون می‌نامیم، یك مغناطیس گرافنی است كه به طور ساده با كنترل مقدار پوشش هیدروژنی (مقدار هیدروژنی كه روی گرافن قرار داده می‌شود)، تولید می‌شود. این روش مشكلات قبلی مرتبط ب تولید مغناطیس گرافنی را ندارد.

جنا ادامه می‌دهد: یافته‌های ما ممكن است در آینده دانشمندان را برای تولید این ماده در آزمایشگاه و یافتن كاربردهای بالقوه‌اش در فناوری‌های مختلف، راهنمایی كند.

كیانگ‌ سان، یكی از این محققان، میگوید: یكی از نتایج مهم این تحقیق این است كه نیمه- هیدروژناسیون برای ما یك روش بی‌نظیر برای مغناطیس‌كردن فراهم می‌كند. نانوصفحه گرافون فرومغناطیسی منتج فرصت‌های بی‌نظیری برای كاربردهای مواد مبتنی بر گرافن ایجاد خواهد كرد.

نتایج این تحقیق در مجله‌ی Nano Letters منتشر شده است.


استفاده از نانوذرات برای مبارزه با تروریسم

دانشمندان چینی با استفاده از نور خورشید و DNA نانوذرات زیست‌فلزی جدیدی ساخته‌اند که می‌توانند مقادیر بسیار کمی از مواد منفجره را تشخیص دهند.

لیانگ-بائو یانگ و همکارانش در آکادمی علوم چین در Hefei محلولی از نیترات نقره و DNA را در معرض نور خورشید قرار دادند. نور خورشید یون‌های نقره را احیا کرده و نانوذرات نقره روی DNA تشکیل شدند. سپس یون‌های طلا را به محلول فوق افزوده و آن را دوباره در معرض نور خورشید قرار دادند. این بار یون‌های طلا احیا شده و روکشی از جنس طلا روی نانوذرات نقره ایجاد کردند. یانگ می‌گوید این روش از سایر روش‌های سنتزی ساده‌تر و با محیط زیست سازگارتر است.



این محققان دریافتند که این نانوذرات بستر بسیار مناسبی برای پراش رامان بهبود یافته سطحی (SERS) هستند. اندازه و شکل آنها پراش نور را تشدید کرده و شناسایی غلظت‌های پایین از مولکول‌های جذب شده را آسان‌تر می‌سازد. آنها توانستند با استفاده از این نانوذرات غلظت‌های پایین‌تری از 2و4و6-تری نیترو تولوئن (TNT) را نسبت به روش‌های قبلی مورد استفاده تشخیص دهند. یانگ پیش‌بینی می‌کند که این نانوذرات بتوانند ابزار دیگری برای مبارزه با تروریسم باشند.

کاترین نِیپ از متخصصان SERS در دانشگاه فنی دانمارک (Kongens Lyngby) می‌گوید: «این روشِ بسیار جالبی برای ساخت بسترهای فعال SERS است»، اما باید بررسی‌های بیشتری روی این نانوذرات صورت گیرد.

یانگ اشاره می‌کند که این نانوذرات می‌توانند در زمینه‌های دیگری نیز مورد استفاده قرار بگیرند. گروه پژوهشی وی قبلاً از این نانوذرات برای شناسایی سرطان بهره برده است و در حال حاضر روی بهبود پایداری و انتخابگری آنها تمرک

تشخیص مقادیر اندک نقره با نانوموتور

پژوهشگران آمریکایی و آلمانی دریافته‌اند که سرعت «نانوموتورهای» سنتزی آنها تابعی از غلظت نقره در محیط اطراف است. این اکتشاف نشان می‌دهد که می‌توان از این نانوموتورها برای تشخیص مقادیر بسیار اندک نقره و مواد سمی دیگر در آب استفاده کرد. در حال حاضر برای انجام این کار تجهیزات بسیار بزرگی مورد نیاز است.

نانوموتورها ماشین‌های نانومقیاسی هستند که می‌توانند انرژی را به حرکت تبدیل کنند. مدتهای مدیدی تنها نانوموتورهای شناخته شده، زیستی بوده و یا از پروتئین‌ها ساخته شده بودند، اما در دهه اخیر دانشمندان توانسته‌اند نانوموتورهای سنتزی با فعالیت مشابه را تولید کنند.

نانوسیم‌های کاتالیستی که انتهای آنها از فلزات مختلفی همچون طلا و پلاتین ساخته شده‌اند، از انواع نانوموتورهای سنتزی هستند که مطالعه زیادی روی آنها صورت گرفته است. در یک سوخت پراکسید هیدروژنی، انتهای پلاتینی نانوسیم پراکسید را اکسید کرده و انتهای طلایی، آن را به آب احیا می‌کند؛ ترکیب این دو واکنش نانوسیم را به پیش می‌راند.

جوزف وانگ و همکارانش از دانشگاه کالیفرنیا در سن‌دیگو هنگام مطالعه نانوسیم‌های طلا-پلاتین در یک سل الکترولیز دریافتند که نقره می‌تواند بر این واکنش پیش‌رانی اثر بگذارد. به نظر می‌رسید که نانوسیم‌ها در نزدیکی الکترودی که در آن یون‌های نقره تولید می‌شدند، شتاب می‌گرفتند. این پژوهشگران در حضور 11 یون فلزی مختلف و با استفاده از یک میکروسکوپ نوری، موقعیت نانوسیم‌ها را بررسی نمودند. جالب این بود که تنها حضور یون نقره موجب افزایش سرعت نانوسیم‌ها شده و بقیه یون‌ها سرعت حرکت آنها را کاهش دادند. به علاوه میزان افزایش سرعت، وابسته به غلظت یون‌های نقره بود.

تیم وانگ محتمل‌ترین توضیح برای این فرایند را این می‌داند که پراکسید هیدروژن به احیای یون‌های نقره کمک کرده و با ترسیب نقره تولید شده روی نانوسیم‌ها، توانایی کاتالیستی آنها بهبود می‌یابد.

الکس زتل یکی از محققان نانوموتورها در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی فکر می‌کند این کار بسیار جالب است، زیرا نشان می‌دهد واکنش‌های شیمیایی موضعی می‌توانند حرکت قابل مشاهده یک شی را تغییر دهند. او می‌گوید: «این کار به طور کلی بسیار زیباست و به احتمال زیاد منجر به اکتشافات هیجان‌انگیز دیگری در زمینه شیمی یون‌ها و پیشرانی نانوذرات خواهد شد».

یون‌های نقره سمی هستند و حضور آنها باید در منابع آب و فرایندهای صنعتی خاص کنترل شود، به ویژه اینکه استفاده از نانوذرات نقره به عنوان عوامل ضدباکتری در حال رشد است. روش‌هایی همچون طیف‌سنجی اتمی می‌توانند مقادیر بسیار کمی از نقره را تشخیص دهند، اما استفاده از این روش‌ها در این حوزه‌های کاربردی دشوار است. یک سامانه نانوموتوری می‌تواند یک جایگزین مناسب برای این روش‌ها باشد.


استفاده از نانوالیاف در تولید منسوجات نوین

الکتروریسندگی یکی از متداول‌ترین روش‌ها برای ایجاد نانوالیاف پلیمری پیوسته است که طی ده سال گذشته ابداع شده‌است؛ اما اصل آن سابقه‌ای بیش از یک قرن دارد.

در این شیوه از بار الکتریکی برای ایجاد الیاف از پلیمر مایع استفاده می‌شود. به این منظور افشانه‌ای از یک جت سیال بار دارد به خارج نازل دستگاه پراکنده شده و نیروی حاصل از میدان الکتریکی موجود در محیط آن را به جلو و عقب می برد و به این ترتیب قطر رشته‌های به‌وجود آمده از صد میکرون به ده نانو متر کاهش می یابد.

در مرحلۀ بعد این الیاف با برخورد به سطح زیر نازل، غشاهای نازک بسیار محکمی با خواص کششی منحصربه‌فردی را تشکیل می‌دهند كه وجود این خواص امکان استفاده از این الیاف در طیف وسیعی از کاربردها را فراهم می‌سازد، همچنین با توجه به تخلخل بسیار زیاد این الیاف (که دارای 85 درصد فضای خالی هستند) می‌توان از آنها به‌عنوان فیلترهای HEPA (جمع‌کننده‌ی پربازده ذرات) که در جاروبرقی‌ها و تانک‌های نظامی کاربرد دارد، استفاده نمود.

اخیراً پروفسور گریگوری روتلگ (از پیشگامان فناوری الکترو ریسندگی) با همکاری آلان هاتون (استاد مهندسی شیمی دانشگاه رالف لاندائو) و دیگر همکارانشان در دانشگاه ام‌ای‌تی با استفاده از نانوالیاف تولیدشده به روش ریسندگی الکتریکی، موفق به تولید نوعی پارچه با ویژگی‌های منحصربه‌فردی شدند. این تکه پارچه که به‌طور آزمایشی تولید شده، شبیه به یک تکه دستمال کاغذی و بسیار نرم‌‌تر از ابریشم و نویدبخش پیدایش کاربردهای بسیار متنوع و گسترده‌ای است كه از آن جمله می‌توان به لباس‌های محافظ، دارورسانی، و مهندسی بافت اشاره كرد.

به گفته‌ی روتلگ، هدف اصلی این گروه تحقیقاتی دستیابی به منسوجاتی بود که با افزودن ترکیبات محافظ (موادی از قبیل کلروهگزیدین- ماده‌ای با قابلیت از بین بردن اغلب باکتری‌ها- و یا اکسیمس - نوعی ترکیب آلی با قابلیت شکستن ساختار ارگانوفسفات‌ها که پایه‌ی ساخت بسیاری از حشره‌کش‌ها و آفت‌کش‌ها و نیز گازهای اعصاب می‌باشد) به پلیمر تشکیل‌دهنده‌ی آن، بتوان لباس‌های محافظی در برابر عوامل سمی (زیست شناختی و شیمیایی) تولید نموده و یا به کمک آن ابزارهای پزشکی را روکش کرده، لباس‌های جدیدی را برای حفاظت سربازان در برابر عوامل شیمیایی میکروبی ساخت.

روتلگ و همکارانش که تاکنون توانسته‌اند چندین نوع از این الیاف را تولید کنند، در مقاله‌ای ـ که در نشریه‌ی Advanced Materials به چاپ رسید ـ همچنین از ساخت ماده‌ای خبر داده‌اند که داخل اکسید تیتانیوم قرار گرفته، می‌تواند انواع مختلفی از ترکیبات شیمیایی صنعتی و از جمله ترکیبات آلی از قبیل فنول‌ها و الکل آلیل را بشکند.

ساخت این الیاف عامل‌دارشده نویدبخش توسعه‌ی مواد ضد آب جدیدی است که هوا به‌راحتی داخل آن جریان پیدا کند. به عقیده‌ی روتلگ، کاربردهای بسیار متنوع و خارج از تصوری برای این نوع پارچه‌ها وجود خواهد داشت كه از آن جمله می‌توان به این نكته اشاره كرد كه با استفاده از این فناوری می‌توان بدون استفاده از رنگ، پارچه‌های رنگی تولید نمود و یا با تعبیه‌ی الکترود و الکترولیت در این الیاف منبع تغذیه‌های پوشیدنی را ساخت.
آنها همچنین با استفاده از این فناوری صفحات الکتروریسیده‌شده با خاصیت ضد آب فوق‌العاده‌ای ساختند که می‌تواند جایگزین ارزان‌تری برای ماده شروع‌کننده‌ی گران‌قیمت گورتکس GoreTex (ماده‌ای که از تفلون ساخته می‌شود) باشد.

روتلگ و همکارانش هم‌اکنون در حال بررسی امکان تولید الیاف‌هایی از جنس بلوک‌های کوپلیمری با روش ریسندگی الکتریکی هستند، که قابلیت خود آرایی به شکل مجموعه‌ای از استوانه‌های هم‌محور با این الیاف را داشته باشند.


ضرورت توجه به ارزیابی ریسک نانومواد

در حال حاضر فناوری‌نانو به‌طور گسترده در بخش‌های صنعتی مختلف و جهت توسعه محصولات یا کاربردهای جدید استفاده می‌شود. هم اکنون نانومواد در محصولات مختلف موجود در بازار اتحادیه اروپا مانند مواد غذایی، محصولات آرایشی- بهداشتی، نساجی، پزشکی و ادوات الکتریسیته استفاده می‌شوند. برای مثال در بخش آرایشی- بهداشتی برخی از تولیدکنندگان از نانومواد برای تولید لوسیون‌های ضدآفتاب استفاده می‌کنند.

فناوری‌نانو دربرگیرنده مزایای بسیاری در زمینه کالاهای مصرفی و محیط زیست است. از این مواد می‌توان برای بهبود کارایی منابع و انرژی، افزایش ظرفیت ذخیره باتری‌ها، توسعه روش‌های درمان جدید و محصولات با عملکرد بهتر استفاده کرد. با این وجود، این مواد و فناوری‌های جدید ممکن است دربرگیرنده ریسک‌های جدیدی باشند که تاکنون ارزیابی نشده‌‌اند.

سازمان مصرف‌کنندگان اروپا (BEUC)، نسبت به افزایش تعداد محصولات حاوی نانوموادی که در حال حاضر موجود بوده و بدون اینکه ایمنی آنها ارزیابی شود در بازار به فروش می‌رسند، هشدار داده است.

این سازمان در قالب گزارشی جدید، دیدگاه مصرف‌کنندگان را در زمینه فناوری‌نانو و نانومواد ارائه کرده است. برخی از محورهای اصلی این گزارش عبارتند از:

  • تعاریف دقیق نانومواد و فناوری‌نانو؛ فقدان این تعاریف منجر به ابهامات قانونی شده و مانع توسعه الزامات قانونی در این حوزه می‌شود؛
  • در زمینه فناوری‌نانو باید از اصول احتیاطی استفاده کرد؛
  • قبل از اینکه نانومواد در محصولات مصرفی استفاده شوند، باید سازمان‌های علمی مستقل و خبره ایمنی نانومواد مورد استفاده را ارزیابی کنند؛
  • روش‌های مناسب ارزیابی ریسک و ایمنی، تمام ویژگی‌های نانومواد را مدنظر قرار می‌دهند؛
  • مقررات فعلی اروپا در زمینه فناوری‌نانو باید در راستای تضمین ایمنی، سلامت و زیست‌محیطی تعدیل شوند؛
  • افزایش شفافیت استفاده از نانومواد و برچسب‌گذاری محصولات مصرفی حاوی نانومواد در محصولات خاص؛
  • توسعه فرایندهای مشارکتی اثربخش جهت مشارکت کامل شهروندان در تصمیم‌گیری‌هایی که بر زندگی روزمره آنها تاثیر دارد.

 
  • تعداد صفحات :16
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...  
 

درباره وبلاگ

سال نو بر همه ی مردم عزیز ایران مبارک باد.
مدیر وبلاگ : amir mahdavi

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان